Idę na balkon. Chodź ze mną. Miłością, jestem.

Jeśli kiedykolwiek zobaczysz mnie z papierosem, podejdź i spytaj dlaczego płakałam. Bo choć łzy już dawno spłyną do wnętrza mnie, ja wciąż nie będę potrafiła sobie z czymś poradzić, a Ty będzie najprawdopodobniej jedyna osobą na całym świecie, która będzie znała ciężar mojej głowy, która jak kula do kręgli, ociężała i niestabilna, będzie chciała sturlać się i roztrzaskać o ziemię. Nie zrozum mnie źle. Moja dusza boli tylko pomiędzy budyniem bez cukru a trzecim papierosem.

Wiesz, bo to już nie chodzi o to, aby ktoś zauważył że nie oddycham. Przecież skoro nadal bije mi serce to nadal żyje. Tylko żeby poczuć bicie serca musisz podejść naprawdę blisko. Bądź słowem na końcu mojego języka.

wczorajsze wypociny. ot tak

smutek z dymem wylewam z płuca na zewnątrz.